De uitbreiding van de semi-permanente uitbreiding van de basisschool De Toermalijn maakt deel uit van een groter ontwerp en onderzoeksproject over tijdelijke en semi-permanente onderwijsgebouwen en hoogwaardige onderwijshuisvesting in het algemeen. Het sluit aan bij het project ‘school-Parasites’, een door ons mede georganiseerd en geinitiÎerd project dat d.m.v. gebouwde voorbeeldprojecten de unacceptabele kwaliteit van tijdelijke schoolhuisvesting publiekelijk aan de orde stelde. Tegelijkertijd werd een hoogwaardig alternatief voor de gangbare standard-units in de vorm van bijzondere, enkelvoudige objecten geboden. Het idee en de uitvoering van het project lag in de handen van Rien Korteknie (Stichting Parasite Foundation) en Wilma Kempinga (Wimby (www.wimby.nl, www.schoolparasites.nl), de objecten zelf werden ontworpen door drie verschillende architecten en kunstenaars.
Het ontwerp vormt het begin van een serie van prototypische ontwerpen voor klaslokalen voor semi-permanent gebruik. Speciale aandacht is besteed aan het robuust-duurzame materiaalgebruik, de zorgvuldige omgang met licht, kleur en de directe relatie tussen binnen- en buitenruimte. Het beschikbare bouwbudget was zeer laag vergeleken met permanente bouw, echter hoger dan de kosten voor conventionele nooodlokalen.
Het ontwerp gaat uit van een eenvoudige, rationele structuur die op de mogelijkheden van het gekozen houten prefab-bouwsysteem is toegesneden. Het gebouw heeft de eenvoudige opzet van een gangschool, met klaslokalen aan één kant en een gang met toiletten, bergingen en garderobes aan de andere kant. Om de (te) smalle gangzone bij de lokalen te kunnen betrekken en omgekeerd de ruimte beter en veelzijdiger te kunnen gebruiken, zijn er tussen lokalen en gang brede schuifdeuren geplaatst. De bergingen zijn voorzien van grote ramen en kunnen ook als kleine werkplekken worden gebruikt. De wanden tussen de lokalen kunnen in de toekommst eveneens worden voorzien van schuifdeuren waardoor het mogelijk wordt om in wisselend groepsverband te werken en te spelen. Vóór de lokalen bevindt zich over de gehele lengte van het gebouw een terraszone onder het ver overstekende houten dak. Ook bij slecht weer kunnen de glazen deuren worden opengezet.
Het rechtlijnige volume gaat een vanzelfsprekende verhouding aan met de naoorlogse context van de buurt. De gevel met het van veraf zichtbare patroon van helder gekleurd plaatmateriaal zorgt voor een herkenbaar beeld en een zelfbewust gezicht naar buurt en schoolplein.
The project is part of an ongoing design- and research project dealing with low-cost educational buildings. It aims at finding alternatives for the unsatisfactory quality of conventional, temporary and semi-permanent school-extensions that are currently very common in The Netherlands usually consisting of standard units or containers. The study is an outcome of our curatorial involvement in the building and exhibition project schoolParasites (www.schoolparasites.nl) presenting three built and used prototypes for high-quality singular temporary classroom units designed by three different architects.
The project for the extension of the primary school De Toermalijn in Rotterdam marks the start of a series of prototypical designs for rather conventional temporary classrooms for flexible use. It is the first built example of its kind and is based on the low budgets conventionally available for semi-permanent school-buildings.
Using timber technology in a cost-efficient, rational manner the design deals with spatial aspects, an experiential use of materials, functionality and sustainability.
The design leaves the idea of the standard container behind. It is based on a simple, rational structure adjusted to the specific structural properties of a prefabricated timber building system. Specific attention has been paid to the acoustic properties of the used materials, the careful handling of light and colour and the direct relationship between inside and outside. The design follows the simple layout of a school with a corridor, with classrooms to one side and services to the other. The separations between the corridor and the classrooms have been designed as large sliding panels in order to soften the boundaries between primary and ancillary spaces. This configuration allows for a range of uses that go beyond classical teaching in defined groups. The cubic volume with its rather articulate skin consisting of timber planks and coloured cement panels relates to its post-war surroundings while confidently expressing a contemporary identity of its own.